ସ୍ଲୋଭେନିଆର ରାଜଧାନୀ ଲ୍ୟୁବ୍ଲିଆନାର ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଦୀର୍ଘ ୮୦ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ଗ୍ଲେସିୟରଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ନଜର ରଖିଆସୁଛନ୍ତି। ୧୯୪୬ ମସିହାରେ ଟ୍ରିଗ୍ଲାଭ୍ ଗ୍ଲେସିୟରର ନିରୀକ୍ଷଣ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା।
ୟୁରୋପରେ ବଢ଼ୁଥିବା ତାପମାତ୍ରା ଓ କମ୍ ବରଫପାତ ଯୋଗୁଁ ଗ୍ଲେସିୟର ବା ହିମବାହ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ତରଳିବାରେ ଲାଗିଛି । ଏହାର ପ୍ରଭାବ ସ୍ଲୋଭେନିଆରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି । ଦେଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପର୍ବତ ମାଉଣ୍ଟ ଟ୍ରିଗ୍ଲାଭ୍ରେ ଥିବା ଗ୍ଲେସିୟରର ବରଫ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଭାନ ହୋଇଯାଇଛି । ଏବେ ସ୍କୁଟା ଗ୍ଲେସିୟର ଦେଶର ଶେଷ ଗ୍ଲେସିୟର ଭାବେ ରହିଛି କିନ୍ତୁ ଏହା ମଧ୍ୟ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ତରଳୁଛି । ବରଫକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ଏହା ଉପରେ କଙ୍କଡ଼ ଓ ଛୋଟ ପଥର ବିଛାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତରଳିବାର ଗତି ରୋକାଯାଇପାରୁନାହିଁ ।
ସ୍ଲୋଭେନିଆର ରାଜଧାନୀ ଲ୍ୟୁବ୍ଲିଆନାର ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଦୀର୍ଘ ୮୦ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ଗ୍ଲେସିୟରଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ନଜର ରଖିଆସୁଛନ୍ତି । ୧୯୪୬ ମସିହାରେ ଟ୍ରିଗ୍ଲାଭ୍ ଗ୍ଲେସିୟରର ନିରୀକ୍ଷଣ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା । ସେତେବେଳେ ଏହା ୧୪ ହେକ୍ଟରରୁ ଅଧିକ ଅଞ୍ଚଳରେ ବ୍ୟାପିଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଏବେ ଏହାର ବରଫ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି ।
ଅନ୍ୟପଟେ, ସ୍କୁଟା ଗ୍ଲେସିୟରର ଆକାର ମଧ୍ୟ ଲଗାତାର ହ୍ରାସ ପାଉଛି। ପୂର୍ବରୁ ଏହାର କ୍ଷେତ୍ରଫଳ ପ୍ରାୟ ୨.୫ରୁ ୩ ହେକ୍ଟର ଥିବାବେଳେ ଏବେ ଏହା ପ୍ରାୟ ୧.୫ ହେକ୍ଟରକୁ ଖସିଆସିଛି। ବୈଜ୍ଞାନିକ ମିହା ପାଭଶେକଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ପୂର୍ବରୁ ଏଠାରେ ବରଫର ମୋଟେଇ ଅନେକ ଦଶ ମିଟର ଥିଲା। ଏବେ ଏହା ମାତ୍ର କିଛି ମିଟର ରହିଛି।
ବୈଜ୍ଞାନିକଙ୍କ ମତରେ, ଗ୍ଲେସିୟର ତରଳିବାର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ହେଉଛି ଶୀତଦିନେ କମ୍ ବରଫପାତ ଏବଂ ଗ୍ରୀଷ୍ମଦିନେ ତାପମାତ୍ରା ବୃଦ୍ଧି। ଶୀତଦିନେ ପର୍ବତ ଉପରେ ଆବଶ୍ୟକ ପରିମାଣର ବରଫ ଜମା ନହେବାରୁ ଗ୍ରୀଷ୍ମଋତୁରେ ତାହା ତରଳିଯିବା ପରେ ଗ୍ଲେସିୟରରେ ବହୁତ କମ୍ ବରଫ ବଳିଥାଏ। ୟୁରୋପରେ ଗରମ ଓ ମରୁଡ଼ି ପରିସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟ ଏହି ସମସ୍ୟାକୁ ଅଧିକ ଗମ୍ଭୀର କରୁଛି। ସ୍କୁଟା ଗ୍ଲେସିୟରର ପ୍ରାୟ ୮୦ରୁ ୯୦ ପ୍ରତିଶତ ବରଫ କଙ୍କଡ଼ ଓ ଛୋଟ ପଥରରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇରହିଛି। ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣର ତାପକୁ ସିଧାସଳଖ ବରଫରେ ପହଞ୍ଚିବାରୁ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ରୋକିଥାଏ। ତଥାପି ବରଫ ଚାରିପଟୁ ତରଳିବାରେ ଲାଗିଛି।
ଗ୍ଲେସିୟରରୁ ମିଳୁଥିବା ଜଳ ନଦୀ ଏବଂ ଭୂତଳ ଜଳର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ସ। ଏହା ନଷ୍ଟ ହେଲେ ଦ୍ରାଭା ଓ ମୁରା ଭଳି ନଦୀର ଜଳପ୍ରବାହ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇପାରେ। ଫଳରେ କୃଷି, ପାନୀୟ ଜଳ ଏବଂ ପର୍ବତୀୟ ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିବାର ଆଶଙ୍କା ରହିଛି। ୟୁରୋପୀୟ ସଂଘର କୋପରନିକସ୍ ଜଳବାୟୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସେବା ଅନୁସାରେ, ୧୯୮୦ ଦଶକ ପରଠାରୁ ୟୁରୋପର ତାପମାତ୍ରା ବିଶ୍ୱର ହାରାହାରି ତାପମାତ୍ରା ତୁଳନାରେ ପ୍ରାୟ ଦୁଇଗୁଣ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଢ଼ିଛି। ଏହି ସ୍ଥିତି ଜାରି ରହିଲେ ସ୍ଲୋଭେନିଆର ଶେଷ ଗ୍ଲେସିୟର ମଧ୍ୟ ଦିନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋପ ପାଇଯାଇପାରେ।
