ବଡ଼ଦାଣ୍ଡରେ ଗଡ଼ିଲା ନନ୍ଦିଘୋଷ : ଭକ୍ତି ଓ ଭାବରେ ଭିଜିଲା ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର

ବଡ଼ଦାଣ୍ଡର ବୁକୁ ଉପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି ମହାପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ  ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥ । ରଥ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି, ଆଉ ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ସହ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇପଡ଼ୁଛନ୍ତି ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଭକ୍ତ । କାହା ଆଖିରେ ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୁ, କାହା ଓଠରେ ଅପାର ହସ, ତ ଆଉ କାହା ହୃଦୟରେ ଅକୁହା ବେଦନା ।

ବଡ଼ଦାଣ୍ଡର ବୁକୁ ଉପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି ମହାପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ  ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥ । ରଥ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି, ଆଉ ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ସହ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇପଡ଼ୁଛନ୍ତି ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଭକ୍ତ । କାହା ଆଖିରେ ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୁ, କାହା ଓଠରେ ଅପାର ହସ, ତ ଆଉ କାହା ହୃଦୟରେ ଅକୁହା ବେଦନା । ଭକ୍ତି, ଭାବ ଓ ବିଶ୍ୱାସର ଏହି ଅପୂର୍ବ ସଙ୍ଗମ ହିଁ ରଥଯାତ୍ରାର ପ୍ରକୃତ ମହିମା । ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏକ ଝଲକ ଦର୍ଶନ ପାଇବା ମାତ୍ରେ ଅନେକ ଭକ୍ତଙ୍କ କଣ୍ଠ ବାଷ୍ପରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଉଛି । ମନେ ହେଉଛି ସମୟ ଯେପରି କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଥମି ଯାଇଛି । ଚକାନୟନର ସେହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତେ ନିଜକୁ ହଜାଇ ଦେଉଛନ୍ତି । ଆଉ ସେହି କ୍ଷଣରେ ସଂସାରର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଚିନ୍ତା ଯେପରି କ୍ଷଣିକ ପାଇଁ ଦୂରେଇ ଯାଉଛି ।

ଏହି ଦିବ୍ୟ ମିଳନରେ ବୟସ, ଧନ, ପଦମର୍ଯ୍ୟାଦା କିଛି ବି ବଡ଼ ନୁହେଁ । କୁନି ଶିଶୁଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବୟୋଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ଆଜି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବା ଓ ଦର୍ଶନରେ ନିମଗ୍ନ । କେହି ରଥ ଟାଣୁଛନ୍ତି, କେହି ହାତ ଯୋଡ଼ି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି, ତ ଆଉ କେହି ନୀରବରେ ଆଖିର ଲୁହକୁ ହିଁ ଭକ୍ତିର ଅର୍ଘ୍ୟ କରି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣରେ ସମର୍ପଣ କରୁଛନ୍ତି । ଭକ୍ତଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ—ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ସୁନା, ରୁପା କିମ୍ବା ଧନସମ୍ପତ୍ତିର ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ, ନିଷ୍କପଟ ଭକ୍ତି ଓ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଅର୍ପଣ । ସେଥିପାଇଁ ଦୀନ, ଦରିଦ୍ର ଭକ୍ତଟିଏ ମଧ୍ୟ କହେ—”ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ଦେବା ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ କିଛି ନାହିଁ, ଏହି ଆଖିର ଲୁହ ଓ ମୋର ଅତୁଟ ଭକ୍ତି ହିଁ ମୋର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଘ୍ୟ । “ନୀଳାଚଳର ନାଥ, ଚକାନୟନ କାଳିଆ ସାଆନ୍ତଙ୍କ ଏକ ଦର୍ଶନ ହିଁ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାପ୍ତି । ସେହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ରହିଛି ଆଶ୍ୱାସନ, ଆଶା ଓ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତିର ବିଶ୍ୱାସ । ସେଥିପାଇଁ ଆଜି ବଡ଼ଦାଣ୍ଡରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଧ୍ୱନି ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଛି—”ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ।”